• محمد حسین سبحانی:سازمان مجاهدین در “مرداب” یک گام به جلو حرکت کرده است    :   سازمان مجاهدین بعد از سرنگونی صدام حسین باید بها و تاوان سیاسی و تشکیلاتی آغاز مبارزه مسلحانه و خشونت طلبانه را  تمام و کمال می پرداخت، ولی به ...
  • مصاحبه ایران قلم با سبحانی ـ هنوز زخم های خشونت و مبارزه مسلحانه التیام نیافته است    :   البته من قصد نداشتم که شورشیان فارک را با مجاهدین خلق مقایسه کنم، انچه اشاره کردم درس تاریخی است که سازمان مجاهدین می تواند از عمق نفرت و دوری مردم از ...
  • ایران قلم: از پیام شادباش !! مسعود رجوی خبری نیست. چرا؟    :    با گذشت چند روز از خروج کامل اعضای مجاهدین خلق از عراق از پیام شادباش و پیروزی ، سنت همیشگی مسعود رجوی ، خبری نیست. این فاکت ها ...
  • ایران قلم:رجوی و پایان سه دهه تحلیل آبکی در عراق    :   قبل از اینکه گزارش بی طرفانه !! رادیو فردا در مورد " سه دهه حضور رسمی اعضای سازمان مجاهدین خلق در عراق پایان یافت "  را بخوانید ...
  • محمد حسین سبحانی : پرداخت بدهی ” امپریالیسم ” به مجاهدین خلق    :   اما مسئله اصلی ، خروج  مسئولین ارشد مجاهدین خلق  و احتمالا  خود مسعود رجوی  از عراق، به نظر می‌رسد هم‌اکنون در یک توافق پشت پرده با همکاری آمریکا و عربستان سعودی ...
  • ایران قلم:چرا مریم رجوی از مرده یا زنده بودن مسعود رجوی ابهام زدایی نمی کند؟    :   اما حالا کم کم آثار زهر اعلام « مرحوم » بودن مسعود رجوی بارز می‌شود و نیروهای درون تشکیلات از خود سؤال می‌کنند که واقعیت چیست ؟ آیا ...
  • مصداقی:به یاد مادر انسیه بخارایی که «لبخندش باغ ستاره‌ها بود»

    غم از دست دادن مادر برایم سنگین بود اما از آن دردناکتر پیام تسلیت مریم رجوی به مناسبت درگذشت مادر بود که نمک بر زخم‌ام پاشید. او و دستگاهی که در کمین نشسته تا کسی روی در نقاب خاک کشد و با فرصت‌طلبی به خونخواهی برخیزند و گاه داستان‌های عجیب و غریب تولید کنند فرصت را مغتنم شمردند تا رنج بزرگی را که مادر متحمل گشت منکر شوند. مریم رجوی که مطلقاً درکی از رنج و مصیبت عظیم مادران زجر‌کشیده ندارد و حرمتی هم برای رنج و اندوه آنان قائل نیست در پیامش می‌نویسد:

    به یاد مادر انسیه بخارایی کاشی (سید‌احمدی) که «لبخندش باغ ستاره‌ها بود»

    ایرج مصداقی ـ 24.06.2015      مادر را در خلال ملاقات‌ها شناختم و بعد آزادی از زندان، صمیمانه‌ترین روابط را با او داشتم. متولد ۱۳۰۸ بود و دختر عموی بخارایی‌ها.

    طبق وعده‌ای که داشتیم هر دوشنبه به ملاقاتش می‌رفتم و ناهار را با هم‌ می‌خوردیم و کنار سماوری که توی هال همیشه قل قل می‌کرد ساعت‌ها درد دل می‌کردیم. بعضی‌ وقت‌ها هفته‌ای دوبار می‌رفتم اما امان از موقعی که کاری پیش می‌آمد و دوشنبه را نمی‌رفتم. هیچ توجیهی را نمی‌پذیرفت و با اخم و لبخند می‌گفت «نکنه زیر سرت بلند شده».

    رابطه‌ی نزدیکم با او برمی‌گشت به شخصیت‌اش و چیزی که ما در زندان و به ویژه پس از کشتار ۶۷ آرزویش را داشتیم و رد آن را در اشعار زندان هم می‌شد دید؛ اشعاری که بعدها در خارج از کشور در مجموعه‌ی «برساقه‌‌ی تابیده کنف» انتشار دادم. وجود و حضور افرادی همچون او، نعمتی برای ما بود. ما را به آینده امیدوار می‌ساخت و سختی‌‌های راه را برایمان آسان می‌نمود و غم و اندوه از دلمان می‌زدود.

    از سال ۵۴ که پسر بزرگش علی، در نوزده سالگی در ارتباط با علی‌اکبر نبوی نوری یکی از اعضای مجاهدین دستگیر شد، مادر هم مشتری زندان‌های ایران شد. خودش با حسرت می‌گفت انقلاب که شد فکر کردم همه چی تمام شد و رنج‌هایمان به ثمر رسید اما روز از نو روزی از نو، با دستگیری فرزندش محسن در سال ۵۹ دوباره سروکارش به اوین افتاد.

    سری پر شور داشت و تا دلتان بخواهد نترس بود و شجاع. هربار که با خنده به او می‌گفتم مادر مطمئنی «کاشی» هستی؟ در حالی که متوجه‌ی منظورم می‌شد و از خنده ریسه می‌رفت با ته لهجه‌ی «کاشی» می‌گفت مطمئن باش که «کاشونی» اصل اصلم. من هم با خنده با اشاره به همسرش می‌گفتم در زرنگی‌ات که شکی نیست وگرنه بچه‌ی ارومیه را تور نمی‌کردی اما شهامت‌‌ات به کاشی‌ها نمی‌خورد. او که در حرف هم کم نمی‌آورد می‌گفت تو رو خدا ببین حالا بچه نطنز برای ما دور برداشته.

    بارها برای عادی‌سازی، بچه‌هایی را که می‌خواستند از کشور خارج شوند تا استان‌های مرزی همراهی کرده بود. وقتی صحبت به «ح – ک» یکی از بچه‌هایی که در همین رابطه دستگیر شده بود کشیده می‌شد با خنده و شوخی می‌گفت : «از بس که ماست است».

    فرزندش محسن، سال‌ها «ملی کش» بود و مادر چشم‌انتظار آزادی‌‌اش. بارها به اوین مراجعه کرده بود و عاقبت با مأمور رسیدگی‌کننده به پرونده‌ی محسن دعوایش شده بود. وی محسن را «منافق» خوانده بود، مادر سیلی به گوش او زده و با فریاد گفته بود «منافق» تویی که زیر حرف‌ات زدی، مگر نگفتی که آزادش می‌کنی، بچه‌ی من از اول روی حرفش قرص و محکم ایستاده است.

    در سال‌های ۶۴ و ۶۵ رضا و محمد دو فرزند دیگر مادر هم دستگیر شدند و او از آن به بعد یک پایش خانه بود و یک پایش زندان.

    در اولین ملاقات پس از کشتار ۶۷ وقتی رضا که دو برادرش در اوین به دار آویخته شده بودند به دیدار مادرش رفت در حالی که نمی‌توانست بغض‌اش را نگه دارد با چشمانی اشکبار خبر اعدام محسن و محمد را به مادر داد. مادر که به امید ملاقات و گرفتن خبر سلامتی فرزندانش به زندان آمده بود بدون آن که به روی خود بیاورد برای حفظ روحیه‌ی رضا در حالی که می‌خندید و سر تکان می‌داد مدعی شد که خبر دارم و به آنان افتخار می‌کنم و به رضا نهیب زد که خجالت بکش برای چی گریه می‌کنی؟ برخوردش آن‌قدر با آرامش و طمأنینه همراه بود که رضا باور کرده بود مادر پیشتر از اعدام فرزندانش مطلع شده است.

    بعدها مادر برایم تعریف کرد نمی‌خواستم جانیان ضعف خودم یا فرزندم را ببینند و در حالی که به رضا می‌خندید و سر به سرش می‌گذاشت می‌گفت: «این بچه ‌‌است».

    او حتا بعد از ملاقات با رضا و هنگامی که سالن ملاقات را ترک کرده بود به دخترانش که بیرون از زندان منتظر خبری از برادرانشان بودند، حقیقت را نگفته و مدعی شده بود که همگی خوب و سالم هستند. بعد از این که به خانه رسیده بودند آن‌ها را در جریان اعدام برادرانشان گذاشته بود.

    وقتی از او پرسیدم مادر برای چی راستش را به دخترهایت نگفتی؟ در حالی که آن‌ها را با اشاره دست نشان می‌داد و می‌خندید ‌گفت «این‌ها طاقت این‌چیزها را ندارند! گفتم نکنه یکدفعه بگم سکته کنند برای همین وقتی به خانه رسیدیم یواش یواش بهشون گفتم که پس نیافتند».

    می‌گفت پس از شنیدن خبر اعدام محسن و محمد، اولین کاری که کردم یک جعبه شیرینی و گل خریدم و به خانه‌ی مادر و پدر عروسم (همسر علی) رفتم. سال‌ها بود خجالت می‌کشیدم توی رویشان نگاه کنم.

    در سال ۶۰ و در درگیری مسلحانه در یکی از خانه‌های تیمی مجاهدین، عروس مادر و همسر علی به شهادت رسیده و امیر فرزند شیرخواره‌شان به اسارت جانیان رفته بود. لاجوردی که کینه‌ای بیمارگونه داشت و از هیچ جنایتی فرو‌گذار نمی‌کرد مدت‌ها نوزاد را در زندان نگاه داشت و وی در وضعیت اسفباری در بندها و توسط توابین نگهداری می‌شد تا او را به خانواده‌ای دادند.

    کسی از سرنوشت نوه‌ی مادر خبر نداشت تا آن که در اثر پیگیری‌های مداوم در سال ۶۴ عاقبت دادستانی او را در حالی که ضعیف بود و یک بخش از بدنش کمی لمس شده بود تحویل مادر داد. مادر با عشق و محبتی عجیب امیر را بزرگ کرد.

    بعد از اعدام محسن و محمد، مادر خودش برای تحویل وسایل و ساک‌هایشان به اوین مراجعه کرده بود. متصدی مربوطه گفته بود بایستی مرد خانواده و پدرشان بیاید تا وسایل را تحویل دهیم. مادر با فریاد گفته بود هم مادرشان هستم و هم پدرشان و اوین را روی سرش گذاشته بود. عاقبت صلاح دیده بودند وسایل را به خود او تحویل دهند. با چه آب و تاب و هیجانی برایم تعریف می‌کرد: «دست‌هایم را بلند کردم و فریاد زدم شیرم حلال بود. افتخار می‌کنم که حسرت یک آری را به دل‌تان گذاشتند.» بارها این صحنه را برایم تعریف کرد و هربار برق عجیبی در چشمانش می‌درخشید. از دم در اوین تا خانه به جای آن که بگرید، هر که را دیده بود از رشادت بچه‌ها و بیرحمی خمینی و قتل‌عامی که در زندان‌ها صورت گرفته بود گفته بود. بعدها هم هیچ فرصتی را برای بیان جنایات رژیم از دست نمی‌داد.

    مادر در سال‌های بعد در جستجوی گور عزیزانش هم نبود چرا که نمی‌خواست با قاتلان رو در رو شود. مادر محمدی بهمن‌‌آبادی هم که دو فرزندش رضا و مریم در کشتار ۶۷ به جوخه‌ی اعدام سپرده شده بودند و خانه‌شان در کوچه‌ی پشتی خانه‌ی مادر بود و جیک و پیک‌شان با هم بود هم همین شیوه را در پیش گرفته بود. انگار می‌دانستند «ماه و زیبایی بی مکان می‌میرند».

    می‌‌گفت من که می‌دانم راستش را نمی‌گویند چرا دلم را به دروغ آن‌ها خوش کنم. تازه همه‌ی کسانی که در بهشت زهرا و دیگر گورستان‌های ایران خوابیده‌‌اند فرزندان من هستند چه فرقی می‌کند سر قبر هرکدام که فاتحه بخوانم انگار سر قبر بچه‌های خودم خوانده‌ام. بهتر از هرکس می دانست که بچه‌ها «همه بی‌نامند، همه هم‌نامند». دو سه باری او را بهشت زهرا بردم و هر بار از دور و به نیت همه‌ی «شهدا» فاتحه خواند و بر خمینی که حالا در جوار آن‌ها دارای بقعه و بارگاه و حرم شده بود لعنت فرستاد.

    گاه که درد دلی می‌کرد و از افسوس‌هایش می‌گفت حسرت این را می‌خورد که چرا محمد «داماد» نشده بود. می‌گفت چیزی نمانده بود که عروسی کند اما فاطمه کزازی که با او نامزد کرده بود، دستگیر و اعدام شد. از من می‌پرسید حالا به هم می‌رسند؟ می‌دانست فاطمه را از کودکی می‌شناختم و همچون خواهر به جان دوستش داشتم و از رابطه‌ی صمیمانه‌ی من با خانواده‌ی کزازی خبر داشت و به همین دلیل جویای احوال مادر کزازی که در کشتار ۶۷ پسرش جلال را نیز از دست داده بود می‌شد. در طول دو سال گذشته هرگاه سیاه‌کاری و رذالتی که مجاهدین در حق فاطمه کزازی به خرج دادند به یادم می‌آمد بی‌اختیار به یاد مادر و آرزوهایش هم می‌افتادم. (۱)

    سال گذشته وقتی که زنگ تلفن به صدا در آمد انتظار هرکسی را داشتم که پشت خط باشد الا مادر. سال‌ها بود صدایش را نشنیده بودم. قهقهه‌ی پشت سلامی که کرد مرا از شادی تا به عرش برد، خودش بود باور نمی‌کردم. با این که تازه از بیمارستان برگشته بود و دوران نقاهت را طی می‌کرد و غم از دست دادن «علی» روی دلش سنگینی می‌کرد همچنان می‌خندید و قربان صدقه می‌رفت.

    علی در حمله‌ی بیرحمانه‌ی نیروهای رژیم به قرارگاه اشرف در شهریور ۱۳۹۲ کشته شده بود و مادر انتظار این یکی را نداشت. وقتی اسم علی را در میان کشته شدگان دیدم یک لحظه قیافه‌ی مادر از پیش نظرم دور نمی‌شد. نمی‌دانستم با این درد چه می‌کند. با چه علاقه‌ای از تماس‌های تلفنی علی می‌گفت و گاه می‌زد زیر خنده و می‌گفت این هم که هی میگه داریم میآییم انگار من بچه‌ام.

    نوه‌اش امیر هم پس از فروپاشی دولت صدام حسین و خلع سلاح مجاهدین به عراق رفته بود. علی پس از کشته شدن همسرش از کشور گریخته بود و در روابط مجاهدین با دختری هلندی که یکی از اعضای مجاهدین بود ازدواج کرده و صاحب فرزندی شده بود که مادر او را ندیده بود.

    خواستم دلداری‌‌اش دهم اما دیدم با وجود بیماری و … همچنان روحیه‌اش قوی است و خم به ابرو نمی‌‌آورد. هیچ‌گاه پیش من نشد که از روزگار شکوه و شکایت کند. نمی‌دانم در تنهایی‌اش در آرزوی نگاهی به زخم سینه‌‌ی جگرگوشه‌هایش گریسته بود یا نه؟ در همان مکالمه‌ی کوتاه چقدر یاد گذشته و روزهایی که در کنار هم بودیم را کرد.

    یادش به خیر هر بار که می‌خواستیم سوار اتوبوس شویم می‌گفت «مادر بلیط اتوبوس ندی که حرومه».

    برای رفتن از «تهران نو» به میدان «امام حسین» بایستی نفری دو بلیط می‌دادیم. یک بار سربازی که وظیفه‌ی پاره کردن بلیط‌ها را به عهده داشت پاپی شد که بایستی بلیط دهید و مادر برای هر دو ما یک بلیط داد. سرباز بیچاره گفت مادر این که یک بلیط است. مادر در حالی که دست مرا می‌کشید و سوار اتوبوس می‌شد توی سینه‌ی او زد و گفت: برو خدا را شکر کن همین یکی را هم دادم.

    با یادآوری این خاطره چقدر خندید. پرسیدم مادر بلیط می‌خری یا هنوز مجانی سوار اتوبوس می‌شوی؟ در حالی که می‌خندید گفت مادر دیگه پایی برایم نمانده.

    وقتی که زندان بودیم یکی از بچه‌ها در شعر «نامه‌ای از بهشت» سروده بود:‌

    «گریه مکن مادر

    پنجره را ببند

    چادر خانگی‌ات را به کمر به‌پیچ

    به کوچه‌ها کوچ کن

    و پیام ما را بر دیوارها و دروازه‌‌ها نقش بزن

    و سلام ما را

    به سپیدی لبخند کودکان برسان»

    و مادر در همه‌ی روزهای سیاه میهن‌مان چنین کرد. عکس‌هایش را که برایم فرستاد متوجه شدم بعد از گذشت بیش از دو دهه هیچ‌چیز برای او تغییر نکرده است. همان خانه، همان دیوار، همان قاب‌عکس‌ها، همان سماور و قوری، همان چراغ گازی روی دیوار، فقط او بود که تکیده‌تر شده بود، اما همچنان می‌خندید. دیدن عکسش مرا دوباره به یاد روزهای زندان انداخت وقتی شعر «نامه‌ای از بهشت» را در توالت اوین در تابستان ۶۸ از حفظ می‌کردم؛ با چه غروری می‌خواندم «لبخند بزن، که خنده‌هات باغ ستاره‌هاست». مادر به راستی «لبخندش باغ ستاره ها بود.» همین مرا به او پیوند می‌داد.

    مادر از کمر درد و پاد درد شدید رنج می‌برد. در سال ۱۳۷۱ دیسک کمرش را که به سختی آزارش می‌داد عمل کرد و این آخری‌ها با صندلی چرخدار حرکت می‌کرد. چه داستان‌ها که در جریان عمل جراحی او و ماه‌های پس از آن که رخ نداد.

    غم از دست دادن مادر برایم سنگین بود اما از آن دردناکتر پیام تسلیت مریم رجوی به مناسبت درگذشت مادر بود که نمک بر زخم‌ام پاشید. او و دستگاهی که در کمین نشسته تا کسی روی در نقاب خاک کشد و با فرصت‌طلبی به خونخواهی برخیزند و گاه داستان‌های عجیب و غریب تولید کنند فرصت را مغتنم شمردند تا رنج بزرگی را که مادر متحمل گشت منکر شوند. مریم رجوی که مطلقاً درکی از رنج و مصیبت عظیم مادران زجر‌کشیده ندارد و حرمتی هم برای رنج و اندوه آنان قائل نیست در پیامش می‌نویسد:

    «با کمال تأسف، از خبر درگذشت خانم انسیه بخارایی کاشی، مادر مجاهد شهید سیدعلی سید‌احمدی، از شهیدان قتل‌عام اشرف در ۱۰شهریور سال ۹۲، مطلع شدم. این مادر مجاهد از دوران دیکتاتوری شاه که فرزندش سیدعلی سیداحمدی زندانی سیاسی بود و سپس در حاکمیت پلید خمینی و تا پایان عمر، به رغم فشارهای رژیم آخوندی، پیوسته در جمع مادران و خانواده‌های شهیدان و زندانیان سیاسی، به حمایت از فرزندان مجاهدش ادامه داد و در یاری رساندن به آنها و گسترش پیام و آرمان مجاهدین، از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.»

    http://www.maryam-rajavi.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1314:2015-06-18-17-54-47&catid=31&Itemid=526

    آیا مریم رجوی نمی‌داند محسن و محمد سید‌احمدی دو فرزند مادر در جریان قتل‌عام ۶۷ در اوین به خاک افتادند؟ آیا نمی‌داند مادر حتی اطلاعی از گور عزیزانش نداشت؟ آیا نمی‌داند مادر چه روز‌ها و چه‌شب‌هایی را در پشت دیوار زندان‌ها سپری کرد؟ آیا نمی‌داند عروس مادر و همسر سیدعلی سید‌احمدی در جریان مقاومت مسلحانه به شهادت رسیده بود؟ (۲) آیا نمی‌داند رضا دیگر فرزند مادر و دیگر عروس او نیز سال‌ها زندانی سیاسی بودند؟ آیا «خانم انسیه بخارایی کاشی» تنها مادر «مجاهد شهید سیدعلی سید‌احمدی از شهیدان قتل‌عام اشرف»‌ بود؟ اگر «رئیس جمهور برگزیده مقاومت» اطلاعی از دیگر فرزندان شهید مادر ندارد وای به حال مجاهدین و «مقاومت» و دستگاهی که او نمایندگی می‌کند. اگر می‌داند و عامدانه جاودانه‌های ۶۷ را انکار می‌کند تا موضوع دیگری را برجسته کند ننگ بر این فرهنگ. آیا چنین کسی می‌تواند خود را وارث خون قتل‌عام شدگان و شهیدان معرفی کند و همسرش مدعی شود «خون شهیدان و رنج اسیران» در او که «قهرمان» است «گره» خورده؟

    قلم‌‌کشان مجاهدین در سایت «آفتابکاران» نیز به تقلید از مریم رجوی منکر دیگر فرزندان شهید مادر شدند.

    http://www.aftabkaran.com/akhbar.php?id=24220

    کسانی که هیچ ‌اطلاعی از مادر و رنجی که کشیده بود ندارند چگونه به خود اجازه می‌دهند در مرگ او آگهی تسلیت صادر کنند و در مورد او و مبارزاتش قلم‌فرسایی کنند؟

    هر روز که می‌گذرد آثار فاجعه‌ای که تحت عنوان «انقلاب ایدئولوژیک» یک سازمان بزرگ و توده‌ای را به فرقه‌ای خطرناک تبدیل کرد بیشتر رخ می‌نماید و چهره‌ی عاملان این سقوط بیشتر افشا می‌شود. مسعود و مریم رجوی فقط تاریخ میهن‌مان را قلب و سانسور نمی‌کنند آن‌ها به خاطر مطامع سیاسی و فرقه‌ای‌شان شهدا و جاودانه‌ها را نیز به تیغ سانسور می‌سپارند.

    ایرج مصداقی ۳۱ خرداد ۱۳۹۴

    www.irajmesdaghi.com

    irajmesdaghi@gmail.com

    پانویس:

    ۱- فریبا هادیخانلو یکی از توابین فعال زندان اوین به همراهی حسین توتونچیان که پس از سخت شدن اوضاع در عراق به همراه خانواده‌اش در سال ۱۳۷۰ از این سازمان جدا شد و مدت‌ها به عنوان «کوفی» و «خائن» و «بریده» خوانده می‌شد با اشاره‌ی مجاهدین و با یک سناریوی رذیلانه مدعی شدند که فاطمه کزازی «نامزد» و «معشوق» من بوده و من پس از دستگیری برای فرار از مجازات اعدام، او و برادرش جلال کزازی را لو داده‌ام! این دو با چشم‌بستن بر وجدان و شرافت موضوع را به صفحات کتاب خاطراتم هم ارجاع می‌دادند! در حالی که جلال دو هفته قبل از من دستگیر شده بود و فاطمه دو سال بعد از من و در حالی که بیش از یک سال از محکومیت‌ام به ده سال زندان می‌گذشت و در سلول انفرادی گوهردشت اسیر بودم دستگیر شد.

    رهبری مجاهدین بعد از طرح این موضوع کذب و غیرواقعی توسط این دو نفر تعدادی از وابستگان‌شان را واداشتند تا این جعلیات را در فیس بوک و مقالات و نوشته هایشان تکرار کنند تا به این وسیله بر دردهای بی‌درمان خودشان مرهمی بگذارند! در مقاله‌ی‌ زیر راجع به او می‌توانید بخوانید.

    http://www.pezhvakeiran.com/maghaleh-56335.html

    ۲- در دیماه ۱۳۸۸ مریم رجوی در پیامی که برای درگذشت آیت‌الله گلزاده غفوری و سوءاستفاده از نام ایشان صادر کرد از آن‌جایی که از روی دست احمد سلامتیان تقلب کرده بود ادعا‌های نادرست وی در مورد آیت‌الله گلزاده غفوری را تکرار کرد. در مقاله‌ای که در رثای دکتر گلزاده غفوری نوشتم ضمن اشاره به این موضوع، به روایت‌ غیرواقعی مریم رجوی که نافی مبارزه و مرزبندی ایشان ‌‌با رژیم بود اعتراض کردم. مریم رجوی به جای پوزش و پذیرش اشتباهش سراسیمه متن اطلاعیه‌اش را تغییر داد.

    http://www.irajmesdaghi.com/page1.php?id=345

    لینک به منبع : پژواک ایران

    مطالب مرتبط :

    حسین نژاد: شوی انتصاب شخص چهارم به عنوان «مسئول اول»!! – سیلی فرقۀ رجوی …

    سرپیچی کردم و به خانواده ها سنگ نزدم. خاطراتی از تشکیلات مجاهدین (۲)   پیوند رهایی، نوزدهم سپتامبر ۲۰۱۷:…  شخص فرمانده ظلع بر سرم فریاد کشید: تو که با فلاخن نقطه میزنی چرا اینها را نمیزنی؟! من ناخوداگاه بدنم لرزید و یخ کردم و گفتم من سنگ نمی اندازم هر چه اصرار کرد سنگ نینداختم چون چهرۀ چروکیدۀ آن پیرمردان و پیره زنان معصوم و مظلوم ... مطلب کامل

    حسین نژاد: شوی انتصاب شخص چهارم به عنوان «مسئول اول»!! – سیلی فرقۀ رجوی …

    بیماری وانتقال به پشتیبانی علی شیرزاد، فریاد آزادی، نوزدهم سپتامبر ۲۰۱۷:… دوم نوشتم ازاین ببعد ما درعراق هم نظامی وهم سیاسی قفل وکاری نمیتونیم بکنیم . چون راه جنگ بسته وبا اوردن نمونه حرفهای امریکایی ها درباره صدام که درایران شنیده بودم نتیجه گرفتم که درنهایت امریکا صدام راسرنگون وما ضررمیکنیم . بهترین راه برای ما این است تا دیرنشده خودرا ... مطلب کامل

    حسین نژاد: شوی انتصاب شخص چهارم به عنوان «مسئول اول»!! – سیلی فرقۀ رجوی …

    مصاحبه آقای منوچهر عبدی از گفتاری به نوشتاری تبدیل شده است قسمت دوم  فریاد آزادی، نوزدهم سپتامبر ۲۰۱۷:…بطور مطلق تماس گرفتن با فرد جدا شده مرزسرخ بود یعنی اینکه شما به هیچ عنوان حق نداشتی بله همین بدگویی ها را می کردند که اینها یک تعدادشون معتاد و کارتن خواب شدن یک تعدادشون توسط باندهای مافیایی درآلبانی عضوگیری شدن ، یک تعدادشون هم برای دولت ... مطلب کامل

    حسین نژاد: شوی انتصاب شخص چهارم به عنوان «مسئول اول»!! – سیلی فرقۀ رجوی …

      رهبری مجاهدین، جهت بدهکار کردن نیروها، تمامی تخصص و دستاوردهای مادی و معنوی آنان منجمله انگیزه و زندان و دانش سیاسی و نظامی، را به سخره گرفته و هر آنچه نقاظ قوت شان بود را با شماتت و تحقیر و فشار به نقاط ضعف شان بدل کرده و از نو و پس از تحقیر و تنبیه نیروها و به بهانه تسریع مبارزه و ماندگاری شان، ارزشها و ... مطلب کامل

    حسین نژاد: شوی انتصاب شخص چهارم به عنوان «مسئول اول»!! – سیلی فرقۀ رجوی …

    آیا فریاد رسی هست؟ + دو مطلب دیگر از بنیاد سحر بنیاد خانواده سحر، تیرانا، آلبانی، هجدهم سپتامبر ۲۰۱۷:… مشکل الف. میم. در همان زمان از طرف دوستان وی به مسئولین فرقه رجوی هم گفته شد و در خواست کمک گردید اما فرقه با اعلام اینکه “مگر اینجا سازمان خیریه است”، کسی را که همه عمر خود را صرف این فرقه و رهبر ... مطلب کامل

    حسین نژاد: شوی انتصاب شخص چهارم به عنوان «مسئول اول»!! – سیلی فرقۀ رجوی …

    نامه ای به ساکنان کمپ تیرانا  علی جهانی، وبلاگ آیینه، هجدهم سپتامبر ۲۰۱۷:…  سران فرقه سعی دارند با انتقال شما از کمپ تیرانا به یک محل دور افتاده اشرف دیگری را برای نگه داشتن شما در تشکیلات پوسیده شان؛ این تشکیلات قرون وسطایی را چند صباحی بیشتر حفظ کنند. اما واقعیت این است که دیگر نه شرایط سیاسی و جغرافیایی ... مطلب کامل

    حسین نژاد: شوی انتصاب شخص چهارم به عنوان «مسئول اول»!! – سیلی فرقۀ رجوی …

    دست و پا زدنهای بیهوده مریم قجر داعشی در باتلاق آلبانی   محمد رزاقی، وبلاگ رزاقی، پاریس، هجدهم سپتامبر ۲۰۱۷:… این شیوه شناخته شده برای ما که بیست سال در تشیکیلات این فرقه مافیائی بودیم کاملا شناخته شده است . این شیوه کلاشی و شیادی از زمان ان مرحوم روح پلید مفقود القبر ( رجوی داعشی ) در عراق ... مطلب کامل

    حسین نژاد: شوی انتصاب شخص چهارم به عنوان «مسئول اول»!! – سیلی فرقۀ رجوی …

    دروغگویی این مرید دیر سال رجوی!  صابر از تبریز (امضاء محفوظ)، ایران اینترلینک، هجدهم سپتامبر ۲۰۱۷:…  این جمع بسیار اندک و درحاشیه قرار گرفته کیانند؟ به شخص بنده که برسیم ، درجوابت عرض می شود که من هرگز شاهد اقبال داخلی از شما نبوده ام که مثلا دچار حسادت گردم! اقبال خارجی تان البته که نشانه های مهمی مانند خیانت به منافع ملی ودریوزگی درمقابل هارترین ومرتجع ترین را نشان میدهد و …  https://www.youtube.com/watch?v=_DHChhQwo5Q http://iran-interlink.org دروغگویی این مرید دیر سال رجوی! ۲۷/۰۶/۱۳۹۶ ” درد دلی با مجاهد “ نام نوشته ایست منتسب به پرویز خزائی که  نوشته اش نشان می دهد که هرچه پیرتر میشود ، خرف تر ودورغگو تر جلوه میکند! او مینویسد : ” آری ای مجاهد!، مسعود تو، در زمانیکه بسیاری بسیار، حتی توده ای ها، عکس امام را در ماه بر پشت بامها به نظاره ایستاده بودند- در قم به خمینی نه بزرگی گفت …”. قسمت اول ادعا بقدر کافی دروغ است و احتیاجی بدلیل تراشی در تکذیب آن وجود ندارد! به قسمت دوم که میرسیم ، یاد خاطره ی یکی از شاهدان زنده را که دراینترنت منتشر شده میافتم که طرف بعنوان خبرنگار دراتاق همجوار محل این ملاقات منتظر نوبت بوده وبا گوش خود شنیده بود که رجوی ازامام خمینی درخواست میکرده که بشرط تحویل انحصاری دولت بدست رجوی وراندن هواداران سایر جریانات سیاسی از دوایر دولتی، او متقابلا میلشیای خود را تحت امر امام خمینی قرار خواهد داد واورا بعنوان پدر معنوی سازمان خواهد پذیرفت که مقبول نیافتاده بود وسایر قضایا … دراصل رجوی بعنوان یک خود شیفته ، انحصار طلب علاج ناپذیر وماکیاولیست تمام قد ، ازهمان روزهای اولیه ی انقلاب قصد سرکوب تمامی جریانات سیاسی کشور را داشت وبهتر میدانست این عمل را بدست بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران انجام دهد! درادامه ی این دروغ گویی های بی شرمانه آمده است : ” ای مجاهد! آیا لازم است که من شرح این داستان بزرگ تاریخی، از قم و امجدیه به بعد، را در این نوشته تکرار کنم؟ نه! به همین بسنده میکنم، چون جزء جزء این داستان پرافتخار پنچ دهه تاریخ ایران زمین، سرزمین محبوب و معشوق ما، در سینه هر هم میهن آگاه ثبت و ضبط است “. اگر ازترقه بازی های سازمان از سال ۱۳۵۰تا ۵۴ ، صرفنظر کنیم یا حتی آنها را بحساب افتخارات سازمان درج کنیم ، آنچه از این جریان استحاله شده وبه صفوف دشمنان مردم پیوسته در سینه ی مردم میماند ، چیزی جز خیانت وکینه ورزی نیست وتو هموطن ره گم کرده ای که این گم کردن تبدیل به خیانت واضح ومهمی شده ، بازهم داری دروغ میگویی! همچنین است : مطلب کامل

    حسین نژاد: شوی انتصاب شخص چهارم به عنوان «مسئول اول»!! – سیلی فرقۀ رجوی …

    متن کوتاه فوق که ازاینترنت دریافت شده ، بدرستی روند امور مربوطه را نشان میدهد . براستی هم مردم اطلاع چندانی ازآن نیافتند تا  بهتربدانند که برجام تنها مربوط به آمریکا نیست که هر بلایی خواست سرش بیآورد وآگاه گردند که تبلیغات جهنمی رسانه های غرب ، جنبه ی روانی قضیه را – که مردم را مایوس نمایند - بیشتر ازهمه چیز مد نظر قرار دارند! باند رجوی ... مطلب کامل

    حسین نژاد: شوی انتصاب شخص چهارم به عنوان «مسئول اول»!! – سیلی فرقۀ رجوی …

    جرم نابخشودنی تماس با خانواده بعد از فوت پدر!! خاطراتی از تشکیلات مجاهدین   پیوند رهایی، هفدهم سپتامبر ۲۰۱۷:… از اتاق آمدم بیرون رفتم داخل یکی از حمام ها ساعتها با خودم گریه می کردم که در این عصر ارتباطات من باید هزار التماس بکنم که برای فوت پدرم بروم زنگی به خانواده بزنم و خبری از وضعیت بازماندگان و دیگر اعضای خانواده بگیرم و تسلیتی بگویم ... مطلب کامل

    نوشتن دیدگاه

    شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

    سایت ایران قلم از انتشار مطالب و مقالاتی که در آن کلمات توهین آمیز استفاده شده، معذور است.

    مسئولیت مطالب درج شده بر عهده نویسندگان می باشد

    تمام حقوق این سایت برای © 2017 ايران قلم. محفوظ است.