• ایران قلم:این همه صدام حسین در “جوار خاک میهن” برایتان بشگن زد، به جایی رسیدید که الان از فرنگ برسید؟    :   " بشکن زدن " که چیزی نیست، اگر ترامپ ، با دست های خودش صدام حسین را از قبر در بیاورد و به همراه ترکی فیصل و جولیانی ...
  • محمد حسین سبحانی: مسعود رجوی در کمای مغزی است    :    حضور مجاهدین خلق در عراق ، چه در اشرف و چه  در لیبرتی ، ظرفی بوده است که توهم اعضا را برای باصطلاح  روشن کردن دوباره موتور ارتش آزادیبخش   دامن ...
  • ایران قلم: سرکار خانم عاصمه جیلانی ! لطفا اشتباه آقای احمد شهید را تکرار نکنید    :   متاسفانه در گذشته آقای احمد شهید از  کانال منابع سازمان مجاهدین تغذیه می شدند، همان های که خود خشونت را تولید می کنند، و خود زندان ، زندانبان و شکنجه گر ...
  • سبحانی: مجاهدین ظرف بی بدیل جغرافیای عراق را جهت استمرار استراتژی خشونت برای همیشه از دست دادند    :   بنابراین جغرافیای عراق ظرف بی بدیلی برای مجاهدین خلق در راستای استمرار استراتژی خشونت و ترور و جنگ مسلحانه بود که مجاهدین خلق با حضور در آلبانی با صدای ...
  • محمد حسین سبحانی:سازمان مجاهدین در “مرداب” یک گام به جلو حرکت کرده است    :   سازمان مجاهدین بعد از سرنگونی صدام حسین باید بها و تاوان سیاسی و تشکیلاتی آغاز مبارزه مسلحانه و خشونت طلبانه را  تمام و کمال می پرداخت، ولی به ...
  • مصاحبه ایران قلم با سبحانی ـ هنوز زخم های خشونت و مبارزه مسلحانه التیام نیافته است    :   البته من قصد نداشتم که شورشیان فارک را با مجاهدین خلق مقایسه کنم، انچه اشاره کردم درس تاریخی است که سازمان مجاهدین می تواند از عمق نفرت و دوری مردم از ...
  • تظاهرات مجاهدین خلق در زمان نمایش خانه دوست کجاست در پاریس

    تظاهرات مجاهدین خلق در زمان نمایش خانه دوست کجاست در پاریس

    سیدمحمد بهشتی (مدیرعامل اسبق بنیاد سینمایی فارابی) برای اولین بار به روند ساخت و نمایش فیلم خانه دوست کجاست اشاره کرده است.

     به گزارش خبرنگار ایلنا؛ سیدمحمد بهشتی در نوشتاری که در اختیار ایلنا قرار داده؛ نوشته است:

    «خانۀ دوست کجاست؟»

    سیدمحمد بهشتی  ـ ایلنا ـ 05.07.2016

    فارابی که بودیم شاید از حدود سال ۶۴ با عباس کیارستمی جسته و گریخته دربارۀ سینما صحبت‌هایی می‌کردیم. کیارستمی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، آثار جالب توجهی در حوزۀ فیلمسازی و به‌خصوص فیلم کوتاه داشت.

    ولی پرهیز داشت از اینکه به صورت جدی وارد گود سینمای حرفه‌ای شود و فیلم بلند بسازد. از سوی دیگر پس از انقلاب، سینمای ایران با پرسش بزرگی مواجه بود و آن اینکه چطور باید در محتوا و بیان هنری، شخصیت و عطر و طعم خودش را پیدا کند و معنای سینما از آنچیزی که پیش از آن بود فاصله بگیرد. به همین علت اصرار داشتیم کارگردانان توانایی که تجربیات موفقی در فیلمسازی داشتند هرقدر محدود، جدی‌تر موضوع سینمای حرفه‌ای را دنبال کنند و فیلم‌های بلند داستانی بسازند.

    برای همین در این جلسات با کیارستمی همیشه تشویقش می‌کردم که اگر ایده یا سناریویی برای فیلم بلند دارد وارد میدان شود. کیارستمی هم دائم طفره می‌رفت و به هر علتی از این کار پرهیز داشت. تا بالاخره شاید اوایل سال۶۵ بود که گفت سناریویی دارد که مطمئن نیست می‌تواند فیلم خوبی از آن دربیاید یا نه. کیارستمی گفت که سناریو را از وقتی که نوشته‌ کسی نخوانده و به من سپرد که بخوانم و نظر بدهم. یکی از خصوصیات من در دورۀ مدیریتی‌ام در فارابی این بود که فیلمنامه‌ها را نمی‌خواندم و بیشتر نویسنده‌ها و کارگردانان را ترغیب می‌کردم که سناریویشان را برایم تعریف کنند، این کار هم علت‌های مختلفی داشت که شرحش مفصل است ولی استثنائا پذیرفتم که سناریوی کیارستمی را بخوانم.تظاهرات مجاهدین خلق در زمان نمایش خانه دوست کجاست در پاریس

    فیلمنامه خانه دوست کجاست در دفترچه ۱۰۰ برگ نوشته شده بود

    یکی دو روز بعد دفترچه‌ای صدبرگ فرستاد؛ سناریویی با این عنوان: «خانۀ دوست کجاست؟». این سناریو آنقدر کشش داشت که من‌‌ همان شب همه سناریو را خواندم و کیف کردم. به فاصلۀ کوتاهی جلسه‌ای با هم گذاشتیم و به کیارستمی گفتم که سناریوی بسیار خوبی است و خوب است همین را بسازد، او باز هم مطمئن نبود و این‌پا و آن‌پا می‌کرد، در ‌‌نهایت پذیرفت که فیلم را بسازد آنهم با یک شرط؛ شرطش این بود که بعد از اتمام کار، اول فیلم را با هم در اکران خصوصی ببینیم و اگر خوب بود علنی کنیم که کیارستمی این فیلم را ساخته. توافق کردیم و او رفت و فیلم را ساخت و در ایام جشنواره فیلم آورد.

    خوب خیلی‌ها کنجکاو بودند که ببینند بالاخره کار به کجا رسیده و چطور از آب درآمده ولی طبق قرارمان دو نفری رفتیم در سالن کوچک سینما فرهنگ که متعلق به فارابی بود تا فیلم را ببینیم. فیلم شروع شد، ماجرای احمد پسر بچه‌ای دبستانی که روزی پس از تمام شدن مدرسه و برگشتن به خانه متوجه می‌شود دفتر مشق بغل‌دستی‌اش، محمدرضا نعمت‌زاده، را اشتباه با خود به خانه برده و می‌داند که اگر او شب مشقش را در دفترش ننویسد فردا دعوای سختی در انتظارش خواهد بود و‌ای بسا اخراج شود. کل فیلم ماجرای رفتن و پیدا کردن خانۀ محمدرضاست در روستایی که از روستای احمد به اندازۀ تپه‌ای فاصله دارد و این فاصله برای قدم‌های کوچک او مسافت کمی نیست.

    سپیداری پیر آرام نشسته بر این تپه نخستین راهنمای احمد است. شاخصی که می‌گوید احمد مسیر طولانی و پرفراز و نشیبی در پیش دارد. احمد از وقتی متوجه این اشتباه می‌شود تشنۀ پیدا کردن دوستش است، کسی که از او نام و نشانی مختصری دارد.

    از‌‌ همان ابتدا دعوای مادر، بازی بچه‌ها در کوچه، وظایفش به عنوان فرزند بزرگ‌تر، خرید نان، دستورهای پدربزرگ، و بسیاری چیزهای دیگر سد راه احمد است، همه چیز دست به دست هم داده که او از تصمیمش برای رساندن دفتر به «دوست» منصرف شود و او هر قدر موانع بیشتر می‌شود عزمش هم بیشتر می‌شود.

    احمد به ناچار باید این مسیر را با حدس و گمان و از روی نشانه‌هایی بپیماید؛ فضا فضای پرپیچ و خم و پر فراز و نشیب روستایی کوهستانی‌ است و خبری از نام کوی و گذر و شمارۀ پلاک نیست. در عین اینکه هیچ نشانی از او در دست ندارد همه چیز می‌تواند نشانه و ردپایی از دوست باشد، هر نامی که می‌شنود، هر لباسی که روی بند رخت آویزان شده و لباس محمدرضا را نمایندگی می‌کند، هر آدمی که در راه می‌بیند که همسن و سال اوست انگار او را صدا می‌کند که نشانی را به او بدهد و او را به مقصد نزدیک کند.

    او در تعلیقی بین قرب و بعد به دوست است؛ گاهی حس می‌کند بسیار نزدیک شده و گاهی مقصد را دور و دست‌نیافتنی می‌یابد. هوا کم‌کم دارد تاریک می‌شود و به تدریج ما را هم «ترسی شفاف فرامی‌گیرد».

    در خانه شماتت پدر و مادر و پدربزرگ و مشق‌های نکردۀ خودش انتظارش را می‌کشد. فیلم مطابق سناریو پیش می‌رود و حتی بهتر از سناریو. همۀ آن لطف و صفای سناریو در فیلم هم منعکس است. هنر هر قدر که از مختصات مادی فاصله می‌گیرد عرصۀ فراختری برای خیال‌پردازی ایجاد می‌کند، موسیقی از آنجا که از مختصات مادی از هر جهت فاصله گرفته، دست بازتری در بیان لطائف خیال‌انگیز دارد، پس از موسیقی شاید شعر و اصولا کلام میدان بازتری برای انعکاس عالم خیال باشد، در عوض نگارگری و معماری از آنجا که به ماده نزدیک‌تر می‌شود قفس تنگ‌تری برای مرغ پران خیال ایجاد می‌کند و دست هنرمند را برای گزارش بی‌کم‌وکاست خیال می‌بندد.

    به بیان آوردن همۀ خیال‌انگیزی شعر و ادبیات در عرصۀ فیلم که با تصویر و ماده سروکار دارد بسیار دشوار است و با اینحال فیلم کیارستمی نه تنها چیزی از قوت و خیال‌انگیزی سناریویش نکاسته که بر آن افزوده بود. آخرین تلاش احمد که به نظر می‌رسد به نتیجه بسیار نزدیک است پیرمردی نجار است که آخرین نفس‌های پنجره‌سازی به سیاق قدیم را در آن روستا می‌زند، او شاید تنها کسی باشد که به او و سؤالش توجه می‌کند، احمد بسیار به راهنمایی او امید می‌بندد ولی در کمال ناباوری احمد را به خانۀ نعمت‌زاده‌ای می‌برد که پنجره‌های تاریخی روستا را از اهالی می‌خرد و برای فروش به شهر می‌برد.

    نه! خانۀ دوست آنجا نیست. این خانه سرابی بیش نیست؛ احمد را به خیال آب می‌کشاند ولی مقصد به اندازۀ در و پنجره‌های جدید روستاییان توخالی و بی‌اصالت است. تاریکی شب همه جا را فراگرفته و احمد خانۀ محمدرضا را پیدا نمی‌کند و شب که به خانه برمی‌گردد تازه باید مشق‌های خودش را بنویسد. نمی‌دانیم که آن شب بر او چه می‌گذرد.

    صبح احمد دیر به مدرسه می‌رسد درست در لحظه‌ای که معلم می‌خواهد مشق‌های میز آن‌ها را ببیند. او در نیمکتش جاگیر می‌شود و چهرۀ ماتم‌زدۀ محمدرضا را می‌بیند، درِ کیفش را باز می‌کند و دفتر محمدرضا را به او پس می‌دهد. در نگاهی که به دوستش می‌کند پیامی از اطمینان‌خاطر دارد.

    معلم مشق‌های احمد را می‌بیند و حالا نوبت محمدرضاست؛ لای دفتر را باز می‌کند و صفحۀ مشق‌ها را می‌آورد و ما می‌بینیم که سفید نیست؛ مشق‌های او به خوبی نوشته شده، معلم ورقی می‌زند و ناگهان گلِ کوچکِ سفیدی نمایان می‌شود؛ گلی که روز قبل احمد در مسیر پرماجرایش به صورت اتفاقی از‌‌ همان پیرمرد نجار گرفته بود؛ کسی که مرگش می‌توانست به معنای مرگ عطر و طعم اشنایی‌ها و صفایی باشد که زمانی روستا داشت و داشت از آن تهی می‌شد.

    در سکانس آخر پیدا شدنِ این گل کوچک سفیدرنگ مثل یک انفجار بزرگ بود که تکان‌دهنده‌ترین اثر را داشت؛ لحظۀ دیدن گل همراه با صدای معلم می‌شود: «آفرین خیلی خوب نوشتی» و این یعنی احمد حق دوستی را تمام و کمال به جا آورده و جستجویش برای یافتن دوست بی‌نتیجه نبوده، گل نشانۀ همۀ چیزهای خوب است؛ صفا و صمیمت و دوستی.

    وقتی فیلم خانه دوست کجاست را دیدم منقلب شدم

    همین گل تنها تفاوت فیلم و سناریو بود. وقتی فیلم تمام شد انقدر منقلب شده بودم که بلند شدم کیارستمی را در آغوش گرفتم و بوسیدم، با اینکار آنچه در دلم بود را گفتم و دیگر ضرورتی نداشت به زبان بیاورم که «دست‌مریزاد، فیلم عالی شده». این فیلم «به اندازۀ پرهای صداقت آبی بود». شعر خانۀ دوست کجاست سپهری در عرصۀ کلام شلتاق می‌کرد و فیلم کیارستمی همۀ لطف سخن سهراب را ای‌بسا لطیف‌تر به تصویر کشیده بود. در ‌‌نهایت کیارستمی هم پذیرفت که فیلم «خانۀ دوست کجاست؟» را ساخته است.

    در ابتدا در مطبوعات سینمایی ایران استقبال چندانی از فیلم نشد، بعضی عصبانی بودند و حتی می‌گفتند این فیلم ضد سینماست! شاید چون شبیه فیلم‌های خودشان و یا شبیه مفهومی از فیلم که آنان می‌شناختند نبود. بعد‌تر که این فیلم به جشنواره‌های جهانی راه یافت و در موقعیت‌های مختلف مطرح شد و وقتی واکنش جهانی نسبت به فیلم در داخل ایران هم انعکاس پیدا کرد همه پذیرفتند که این فیلم یک شاهکارست.

    دانش‌آموزان فرانسوی بعد از دیدن فیلم، نقشه ایران را ترسیم کردند

    یادم است بعد از مطرح شدن این فیلم در عرصۀ بین‌المللی روزی با کیارستمی صحبت می‌کردم و او می‌گفت وقتی این فیلم در پاریس اکران می‌شد دو اتفاق جالب افتاد که یکی‌ مایۀ خنده‌اش شد و دیگری اشکش را درآورد.

    اول اینکه گویا مجاهدین خلق بر علیه نمایش این فیلم در پاریس تظاهرات کرده بودند و مسئولین «فرانسوی» سینما ناچار بودند تماشاچیان «ایرانی» را در حین ورود به سینما بازرسی کنند که نکند آشوبی در حین اکران یک فیلم ایرانی در پاریس راه بیاندازند!

    دیگر اینکه در یکی از اکران‌های این فیلم در پاریس بچه‌های یک مدرسه هم با معلمشان برای دیدن آمده بودند و وقتی فیلم تمام شد معلم بالای سن رفت و به بچه‌ها گفت «هر کدامتان که فیلم را دوست داشتید بروید در اطلس جهان بگردید و ایران را پیدا کنید و نقشه‌اش را روی کاغذ نقاشی کنید، مسئولین سینما این نقشه را به عنوان بلیط از باقی اعضای خانواده‌تان هم خواهند پذیرفت».

    کیارستمی می‌گفت به مزاح می‌گفت من آدم سنگلدلی‌ام و کم پیش می‌آید حادثه‌ای اشکم را دربیاورد ولی حرفهای این معلم اشکم را درآورد. تصورش سخت است؛ این فیلم سال ۶۷ یعنی درست در زمانی در صحنۀ بین‌المللی مطرح شد و در سینماهای جهان اکران ‌شد که ایران در شرایط جنگ بود،‌‌ همان زمانی که دنیا تصویری سیاه و مبهم و ناخوشایند از ایران در ذهن داشت و شیطنت‌های رسانه‌ای، تصویر ایران را در اذهان عمومی نمایندگی می‌کرد و این فیلم و خصوصا سکانس آخرش هر جا که پخش می‌شد همچون نورافکنی بود که می‌توانست فضای تاریک ذهن‌ها را نسبت به ایران روشن کند و ایرانیان را به اعتبار صلح‌دوستی و شاعرانگیشان در افکار عمومی جهان نمایندگی کند. خانۀ دوست کجاست در یک روستای کوچک می‌گذشت؛ روستای کوکر در اطراف رودبار که برای خود ایرانی‌ها هم زیر پونز نقشه است چه رسد به مردم بقیۀ دنیا و دغدغه‌های سادۀ یک پسر بچۀ ساده‌دل روستایی را به نمایش می‌گذاشت.

    پس چطور توانسته بود پژواکی پردامنه داشته باشد؛ و مخاطبینش همۀ مردم جهان و همۀ گروه‌های سنی باشد؟ این فیلم به سان موسیقی‌ای لطیف و خیال‌انگیز توانسته بود از حبس مختصات مادی و زمانی و مکانی درآید و کوکر را از مختصات تنگ جغرافیایی‌اش بر روی نقشه برهاند و وسعتی جهانی به آن بخشد. از این جهت این فیلم به معنای واقعی کلمه مرزهای تمایزات فرهنگی و جغرافیایی را درنوردیده و حقیقتا فیلمی «انسانی» بود. همانقدر که برای فهمیدن و هم‌نوا شدن با موسیقی لازم نیست همزبان آن باشیم، و موسیقی مستقیما دل آدمی را مخاطب قرار می‌دهد فیلم کیارستمی هم دل را مخاطب قرار می‌داد و هر انسان صاحبدلی می‌توانست با آن هم‌نوا شود. از سوی دیگر در عین کمال، ساده و صمیمی و منقح بود. بطوریکه شاید واضح‌ترین تمثیل برای این فیلم «سیب گلاب» باشد؛ سیبی که محصول آشنایی ایرانیان با حقیقت «سیب بودن» است؛ سیبی که از قید مادیت و بزرگی ابعاد و اندازه‌‌ رها شده‌ ولی یکپارچه عطر و طعم و لطف است، سیبی کوچک که به تنهایی می‌تواند کیستی ایرانیان را نمایندگی کند و دل را گرفتار کند.

    Abbas kiarostami 2

     Abbas Kiarostami 

    Abbas Kiarostami

    ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
    موفقیت درخشان سینمای ایران ،شهاب حسینی و اصغر فرهادی در جشنواره کن

    آرشیو موضوع : سینما

    بازتاب گسترده‌ درگذشت عباس کیارستمی در رسانه‌های جهان

    عباس کیارستمی داستان سرایی اسرارآمیز و دقیق از ذات بشر و روابط انسانی بود؛ کارگردانی که داستان‌هایش به نحوی در دنیای واقعی می‌گذشت اما از دنیای واقعی نبود. فیلم‌های عباس کیارستمی به آسانی معنی خود را نمایان نمی‌کردند و مملو از آرامشی مراقبه گونه، اندوه و تاملات بودند. کیارستمی یک سینمای داستانی-رئالیستی را پدید آورد که اغلب در …

    شب بزرگ سینمای ایران در جشنواره مسکو

    دختر آخرین ساخته میرکریمی، موفق شد جایزه بهترین فیلم جشنواره مسکو را از آن خود کند؛ همین طور جایزه بهترین بازیگر مرد برای فرهاد اصلانی و همچنین جایزه فیلم برگزیده تماشاگران. میرکریمی که چندین بار در جشنواره مسکو شرکت کرده، برای مخاطبان روس، فیلمساز نام‌آشنایی است؛ فیلمسازی که پیش‌تر هم با فیلم «به همین سادگی»، جایزه بهترین …

    تاریخچه حضور ایران در جشنواره سینمایی کن

    اولین حضور سینمای ایران در جشنواره فیلم کن با فیلم «کوروش کبیر» ساخته مصطفی فرزانه در بخش مسابقه فیلم‌های کوتاه جشنواره سال ۱۹۶۱ رقم خورد و دومین حضور در سال ۱۹۶۴ با فیلم «طلوع فجر» ساخته احمد فاروقی‌ قاجار در بخش مسابقه فیلم‌های کوتاه بود. جالب آنکه فرزانه از دوستان صادق هدایت بود. در همین سال، اولین فیلم بلند …

    نگاهی به نقد فیلم در سینمای ایران و آلمان در جشنواره کلن

    هوشنگ گلمکانی در پاسخ به پرسشی درباره میزان تاثیرگذاری ماهنامه فیلم بر سینمای ایران گفت: «من می​توانم ادعا بکنم که مجله فیلم اولین مجله​ای بوده که مسئله نقد را از مسئله تبلیغ و خبررسانی جدا کرد. فراوان اتفاق افتاده در مجله فیلم که آگهی فیلمی در مجله چاپ شده و در همان شماره نقد منفی علیه همان فیلم …

    فستیوال فیلم‌های ایرانی در شهر کلن ـ آلمان با همکاری “خانه سینما”

    امین فرزانه‌فر، مدیر این فستیوال در گفت‌وگو با دویچه وله فارسی درباره چندوچون مخاطبان جشنواره فیلم ایرانی می‌گوید: «اگر نیمی از بازدیدکنندگان ایرانی و نیمی دیگر آلمانی باشند، ما بسیار خشنود خواهیم شد و آمدن علاقه‌مندان به فیلم که تبار غیرآلمانی دارند نیز ما را خرسندتر خواهد کرد.» به گفته‌ی او طیف رنگارنگ و گسترده‌ای از محصولات سینمایی ایران …

    موفقیت درخشان سینمای ایران ،شهاب حسینی و اصغر فرهادی در جشنواره کن

    شامگاه یکشنبه (۲۲ ماه مه/ ۲ خرداد) مراسم اهدای جوایز اصلی شصت و نهمین دوره از جشنواره سینمایی کن برگزار شد. نخل طلایی این دوره از فستیوال کن به فیلم “من، دانیل بلیک” تعلق گرفت. کارگردانی این درام اجتماعی را کن لوچ، فیلمساز معروف بریتانیایی برعهده داشته است. این دومین بار است که لوچ نخل طلایی کن را دریافت …

    دیدار پرویز پرستویی با بزرگان سینما، پنج تن سینمای ایران

     پرویز پرستویی که در اختتامیه جشنواره فیلم فجر سیمرغ‌اش را به عزت الله انتظامی، جمشید مشایخی، داود رشیدی، علی نصیریان و محمدعلی کشاورز اهدا کرده بود، در آستانه سال نو به دیدارشان رفت؛ بزرگانی که همیشه از آنها به عنوان “پنج تن بازیگری” یاد کرده و معتقد است دیگر در سینمای ایران مانند آنها تکرار نخواهد …

    به بهانه تماشای فیلم “امکان مینا”

    به بهانه تماشای “امکان مینا” عاطفه نادعلیان، انجمن نجات، مرکز تهران، ششم مارس ۲۰۱۶:… اساس قصه «امکان مینا» که قصه‌ای عاشقانه است به درستی از کار درآمده است. فیلمساز از یک سو زندگی مشترکی را روایت می‌کند که در دهه ۶۰ شکل می‌گیرد اما از وقایع جامعه و اتفاقاتی که در این دهه رخ …

    مطالب مرتبط :

    مستند BBC و مصاحبه با آقایان حیرانی و میرزایی ـ مجاهدین خلق فرقه هستند

    شما که برای آوردن یک نفر به شوهای تکراری صدها هزار دلار خرج می کنید و در عراق و همین اروپا برای هر یک از خارجیانی که با شما همکاری می کنند ده هزار دلار کمک می کنید به ایرانی که می رسد می شوید دشمن. بله این درست است شما دشمن ملت ایران هستید و مردم ایران به شما اجازه نمی دهند حتی اسمشان را به زبان بیاورید. ... مطلب کامل

    مستند BBC و مصاحبه با آقایان حیرانی و میرزایی ـ مجاهدین خلق فرقه هستند

    عضدانلو مثل اربابش ترامپ درحال التماس برای عکس انداختن با هرکسی که ازخیابون رد شود است تا اورا بعنوان رهبرجهان معرفی وخودرا خلاص کند دیدیم که درجریان اشرف ولیبرتی هرچقدراز اینها رادورخودش جمع وپول های هنگفت به انها داد نتوانستند جلواخراج او ازعراق را بگیرند واگردولت فرانسه تصمیم جدی برای اخراج داشته باشد نه پدران ومادران روحانی ، نه مریم زن خدا ، نه عیسی پسرخدا ، ... مطلب کامل

    مجاهدین خلق در آلبانی چه می کنند؟ غسل و توبه در نشست های شبانه با خواندن تناقضات جنسی

     مجاهدین خلق در آلبانی چه می کنند؟ غسل و توبه در نشست های شبانه با خواندن تناقضات جنسی گفتگوی تلویزیون بی بی سی با آقای حسن حیرانی در برنامه 60 دقیقه تلویزیون بی بی سی در برنامه 60 دقیقه خود با آقای حسن حیرانی از اعضای جداشده از مجاهدین خلق در آلبانی و آقای رفیع زاده به عنوان پژوهشگر که مدعی بود سازمان مجاهدین ، یک فرقه نیست، گفتگو کرد. در ... مطلب کامل

    کریم غلامی : آغاز فروپاشی مبارزه مسلحانه یا تروریسم با فروپاشی دیوار برلین

    ترور مستشاران آمریکایی و نظامیان ارتش ایران در زمان شاه و ترور های بعد از انقلاب 57 بخصوص بمب گذاری در دفتر رییس جمهور در 8 شهریور 1360 و دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی در 7 تیر 1360 و بسیاری دیگر از ترورها به نام مجاهدین خلق نوشته شده بود. همکاری با صدام حسین و شرکت در سرکوب کردها و شیعه ها جزو دیگری از پرونده سنگین مجاهدین یعنی ... مطلب کامل

    کریم غلامی : آغاز فروپاشی مبارزه مسلحانه یا تروریسم با فروپاشی دیوار برلین

    زیرا تحمل هیچگونه منتقد و مخالف را ندارند، برخورد با خانواده های اعضای خودشان در مقابل زندان اشرف در عراق خود گویاترین نمونه دیکتاتوری این فرقه و سرانش می باشد، و به این معناست که افشاگری های اعضای جدا شده و منتدین به فرقه دیکتاتوری رجوی اثرات خود را گذاشته و سران فرقه را تا جائی برده که بر علیه یک منتقد هم خودشان وارد منجلاب شوند ... مطلب کامل

    مجاهدین خلق در آلبانی؛ گروهی که اعضایش نباید به دستور رجوی به سکس و خانواده فکر کنند

    شش سال از زمانی که آلبانی میزبان مجاهدین خلق، یکی از گروه‌های اصلی مخالف حکومت ایران شده، گذشته است. صدها نفر از اعضای گروه آن را ترک کرده‌اند و تعدادی از آنها گفته‌اند که این کار به دلیل قوانین سفت و سخت سازمان در مورد تجرد و همین طور کنترل روابط اعضای خانواده بوده است. حالا ده‌ها نفر از اعضای رنج‌کشیده این گروه در تیرانا، پایتخت آلبانی ... مطلب کامل

    مستند BBC و مصاحبه با آقایان حیرانی و میرزایی ـ مجاهدین خلق فرقه هستند

    پس از انقلاب سال ۱۹۷۹ ، مجاهدین خلق راهشان را از دولت ایران جدا کردند – اعضای آنان بدلیل جنگ مسلحانه تحت پیگرد قرار گرفتند و این سازمان حدود سه دهه ازعراق علیه ایران فعالیت کرد. درنهایت مهاجرت از عراق به آلبانی توسط ایالات متحده تسهیل شد و بیش از ۳۰۰۰ تن از اعضای آنان وارد تیرانا شدند. اما در آلبانی – که دارای یک ... مطلب کامل

    میرباقر صداقی: احسان بیدی قربانی تبانی مافیای آلبانی و مریم رجوی

    احسان بیدی قربانی تبانی مافیای آلبانی و مریم رجوی میر باقر صداقی، انجمن وطنم ، سوئیس، دهم نوامبر 2019:… من این توطئه کثیف فرقه رجوی علیه اعضای جدا شده را محکوم میکنم و مطمئن هستم فرقه رجوی از روی سوزش و بدلیل افشاگیرهای آقای احسان بیدی این دام را علیه ایشان پهن کرده است تا از این طریق از اعضای جدا شده و معترض در ... مطلب کامل

    آقای میرزایی در مصاحبه با BBC: من ۳۸ سال است که اجازه ندارم فرزند و همسرم را ببینم

    آقای میرزایی در مصاحبه با رادیو بی بی سی در مورد فرقه مجاهدین در آلبانی روشنگری کرد من 38 سال است که اجازه ندارم فرزند و همسرم را ببینم آقای غلامعلی میرزایی از اعضای جداشده از مجاهدین خلق در  آلبانی در مصاحبه با بخش انگلیسی رادیو بی بی سی به زوایای پنهان و عریان در تشکیلات فرقه مجاهدین  خلق به رهبری رجوی ... مطلب کامل

    آقای میرزایی در مصاحبه با BBC: من ۳۸ سال است که اجازه ندارم فرزند و همسرم را ببینم

    با این وصف از رهبری و رهبران مجاهدین که در اثر داغ کردن خر در عراق، داغ شده و به نیروهای زواردررفته شان آماده باش صد در صد داده اند، اگر بتوانند دو یا سه کلمه حرف حساب امروزی را پاسخ دهند، مابقی ناز شصت شان. شما که از سرنگونی جمهوری اسلامی سخن می گویید بدون این که اسباب و وسایلش را داشته باشید و بدون این ... مطلب کامل

    نوشتن دیدگاه

    شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

    سایت ایران قلم از انتشار مطالب و مقالاتی که در آن کلمات توهین آمیز استفاده شده، معذور است.

    مسئولیت مطالب درج شده بر عهده نویسندگان می باشد

    تمام حقوق این سایت برای © 2019 ايران قلم. محفوظ است.
    marmaris escort - marmaris bayan escort - escort marmaris - marmaris escort bayan -